Es seguit pel volum suls dialèctes de Lombardia, pel volum suls dialèctes de Piemont e pel darrièr volum suls dialèctes d'Emilia.
I dialetti gallo-italici es paregut dins la colleccion Lengas del mond. Coma totas las publicacions de las Edicions Talvera es disponible a res-non-còst.
Lo podètz descargar sus l'Internet Archive, sus Fichier PDF e sus Scribd.
En 1934, la revista Òc publica dins lo meteis numèro un article de Pompeu Fabra, Com s'ha refet la unitat de la llengua catalana, lo manifèst Desviacions en els conceptes de llengua i de pàtria del meteis amb una letra a Loís Alibèrt, la responsa d'aqueste, e finalament un article de Loís Alibèrt, Catalan e occitan. Siam dins una sesilha psicoanalitica ont se ditz a l’encòp que lo catalan es pas d'occitan, e que poirà rejónher la granda familha occitana.
Coma o escriu Joan Francés Blanc, "La resulta es dobla, a malgrat Fabra qu’ensaja de díser que tot es pas encara perdut. D’un latz, l’aflaquiment definitiu de l’occitanisme. Lo mistralisme es moribond, la SEO creada en 1930 va se negar dins los deliris collaboracionistas d’Alibèrt. L’IEO, a la liberacion, ensaja de salvar los mòbles mas es gaire mai qu’una associacion segond la lèi francesa de 1901, quitament reconeguda d’utilitat publica, que menaça pas l’unitat francesa. Es utilizat mai qu’util, per far empacha al nacionalisme occitan, per donar una virginitat politica a una esquèrra democratica o pas qu’utiliza l’occitanisme coma resèrva d’electors. D’un autre latz, lo catalanisme es embarrat dins lo Principat. Gaires son los valencians que lo seguisson desenant, e aquò finalament menèt mai de problèmas que de solucions."
Aquela
reedicion partís de la numerizacion de la bibliotèca digitala de Bavària. Los tòmes originals son copats en dus (los tres primièrs), o en tres (los tres darrièrs), çò que fa un total de quinze volums que sortiràn a flor e a mesura.
La tèsi es la prumèra version d'un estudi mes estenut en francés en 1879, devath lo títou Les origines linguistiques de l'Aquitaine.
Vse dam tanben la critica de Paul Meyer e l'arresponsa deu Luchaire, qui com lo son patronim lengadocian ac muisha, èra drin lutaire. Lo son tèxte "Aquitains et Gascons" pareishut dens la Revue de Gascogne vs'u cau léger tanben!
Siam a arribar sus la platafòrma Lektu, ont los libres de las Edicions Talvera van èsser botats a posita progressivament.
La segonda edicion de Las comunas d'Occitània li es ja disponible per un descargament a res-non-còst. Clicatz aicí per lai anar.
La pagina de las Edicions Talvera es aicí.
Aquera reedicion parteish de la numerizacion de la blibliotèca virtuau de Castilha e Leon, damb correccions necessàrias (paginas mau plaçadas...) Los tòmes originaus son copats en dus, o medish en tres preu tòme 10 qui hasèva mei de 1000 paginas.
"Es clar que la delimitacion linguistica d’Occitània fa problèma: los estudis que permetèron de la bastir son pas totes de la meteissa qualitat, nimai dins la meteissa temporalitat. Es malaisit de saupre las recuoladas (nimai las avançadas) de la lenga dins l’istòria. Un agach sus las frontièras de las entitats istoricas que compausan Occitània permet de propausar l’inclusion d’autres territòris. Las edicions venentas d’aquel libre espandiràn mai al nòrd aquela largor: Peitau, Anjau, Berric, Barbonés..."
Occitània, qu'es aquò? Quantes còps avèm aguda aquela question. E tanben: Vèni de Pampaligosta o de Pampaligòssa. Es en Occitània ? Avèm agut d'istòrias d'Occitània (amb de qualitats e de mancas) mas pas gessa geografia. Sus la wikipèdia en francés, s'es quitament escafat l'article jos l'aflat dels gardians de la puretat geografica de l'Exagonia: « es pas un país, a pas de geografia. »
Avèm recebut de la Bibliotèca Nacionala de França, que baileja l'atribucion dels numèros de 
Ꞛ,
ꞛ
|
val
Ä, ä
|
ʃ
|
autra
notacion de l’s
|
Ꞝ,
ꞝ
|
val
Ö, ö
|
Ƈ,
ƈ
|
c
prononciada [tʃ] e non [dʒ]
|
Ꞟ,
ꞟ
|
val
Ü, ü
|
m̑,
n̂
|
m
/ n nasala
|
La
division de la lenga provençala en quatre parlars (marselhés,
rodanenc, lengadocian e gascon) pòt estonar.
